“Polskie” obozy zagłady?

 

Zapewne część z Państwa, przeglądając zachodnią prasę, spotkała się z określeniami “polish concentration camp”, bądź “polish death camp” odnoszącymi się do hitlerowskich obozów zagłady powstałych podczas II Wojny Światowej na terenie Polski. Podobne określenia są nie tylko fałszywe, wprowadzające w błąd czytelnika, lecz również krzywdzące dla pamięci wielu milionów polaków którzy obok żydów stanowili większość ofiar faszystowskiego terroru.

Należy położyć kres tej szczególnej formie ignorancji, zanim będzie za późno na podjęcie jakichkolwiek skutecznych działań.

Gorąco zachęcam do wyrażenia swojego poparcia dla inicjatywy podjętej przez Kosciuszko Foundation, gdyż sprawa nie jest jedynie problemem amerykańskiej polonii, lecz dotyczy nas wszystkich. Jeśli temat nie zostanie potraktowany z należytą uwagą już dziś, przyszłe pokolenia polaków zostaną skazane na beznadziejną walkę z wiatrakami w miejscu gdzie tworzy się zbiorowa świadomość naszych zachodnich sojuszników.

Szerzej o sprawie pisała m.in. gazeta, natomiast w tym miejscu można przeczytać wywiad z panem Alexem Strożyńskim, prezesem Kosciuszko Foundation.

Swoje poparcie dla inicjatywy mogą Państwo wyrazić pod tym adresem.

 

tw.

 

 

NACO tarcza “siłowikom”

Już za dwa miesiące mają odbyć się kolejne rundy rozmów miedzy Rosją i USA na temat Amerykańskiego projektu tarczy antyrakietowej.  A właściwie, jej aspektu wschodnioeuropejskiego czyli instalacji elementów TA w Polsce i w Czechach. W związku z tym, w prasie zaczynają pojawiać się wypowiedzi rożnych dygnitarzy. Ostatnio, sam prezydent Miedwiediew powtórzył, że w razie instalacji w Polsce elementów tarczy, do obwodu kaliningradzkiego zostaną skierowane dodatkowe rakiety krótkiego zasięgu, zdolne razić elementy tej instalacji.

Reuters pisze że podczas wizyty Obamy w Moskwie Miedwiediew zdawał się przyjmować bardziej ugodowy ton i mówił że „nikt nie mówi o tym że tarcza antyrakietowa jest szkodliwa sama w sobie albo ze stanowi zagrożenie dla kogokolwiek” Jednak kilka dni później, w czasie konferencji prasowej na szczycie G8, wrócił do tradycyjnego stanowiska Kremla. Czyli że tarcza jednak jest „szkodliwa” i że „stanowi zagrożenie dla Rosji”.

Wygląda na to że w czasie wizyty Obamy w Moskwie, kompromisowy demokrata, zdołał zaszczepić w swym rosyjskim odpowiedniku pewien ładunek ugody. Być może dlatego że tuż przed wylotem do Moskwy, wyraźnie powiedział (Obama)że nie zgadza się na żadne rosyjskie próby łączenia rozmów rozbrojeniowych z Tarczą Antyrakietową. A wiedział że Moskwa musi chwycić haczyk, gdyż na utrzymanie obecnej liczby głowic strategicznych jej po prostu nie stać.

Może jednak chwilowa ugodowość Miedwiediewa była spowodowana złą percepcją spowodowaną tym, że Obama początkowo chłodno odnosił się do projektu. A może jednak chodziło o to, aby delegacje były w stanie otrzymać w miarę pogodną twarz chociaż przez część rozmów.

Wczoraj głos zabrał też ambasador FR na terenie USA, Pan Siergiej Kislak, i powiedział że Kreml jest zaniepokojony planami instalacji tarczy w europie wschodniej dlatego że przywódcy Rosji „wnioskują, że Iran, jeszcze bardzo długo nie będzie miał możliwości przeprowadzenia ataku nuklearnego na USA”.Dodał jeszcze, że „geopolityczne” spekulacje na temat tego że Moskwa dąży do odzyskania wpływów na obszarze byłego Paktu Warszawskiego nie grają tu roli.

Część znawców tematu jest przeciwnego zdania . Obecnie na kremlu bardzo mocna pozycje dzierży konfrontacyjna frakcja tzw „siłowików” z której wywodzi się min. obecny premier Rosji W. Putin. Dla wyjaśnienia dodam ze terminu siłowiki używa się przeważnie na określenie ludzi którzy mieli powiązania lub pracowali dla sowieckiego KGB, a obecnie pełnią nawet najwyższe państwowe funkcje oraz zasiadają w radach nadzorczych bądź prezesują w największych rosyjskich spółkach, zwłaszcza w sektorze paliwowym i zbrojeniowym. Myślą przewodnią współczesnych siłowików jest przywrócenie Rosji dawnego blasku. Nie wykluczając użycia siły, o czym nie dawno przekonała się na własnej skórze Gruzja. To właśnie ich analitycy wskazują jako potencjalne źródło zagrożenia.

Na pocieszenie opinia Zbigniewa Brzezińskiego, który powiedział na ich temat, że nie „odtworzyli swojego pokolenia” czyli ze młodzi Rosjanie którzy zaczęli systematycznie zasilać sferę polityki i biznesu mają zupełnie inne wartości i często, kończąc studia na zachodzie, są zorientowani na współprace a nie konfrontację.

Zakładając że Pan Brzeziński się nie myli, wystarczy tylko poczekać, bo grunt pod kwitnące relacje między Rosją i Zachodem jest tylko kwestią czasu. Problem w tym że Siłowiki widzą sprawę zupełnie inaczej niż Młodzi. I zdają sobie sprawę z tego że nie mają wiele czasu.

rossija.

Nabucco zagrożone?

Po kilku latach przygotowań i negocjacji Turcja wyraziła zgodę na budowę przez jej terytorium gazociągu Nabucco który docelowo ma transportować gaz z Azji Środkowej do UE. Dostawy błękitnego paliwa z Azerbejdżanu będą pokrywać ok 5% zapotrzebowania całej UE. Ceremonie Podpisania umowy ustalono na 13 lipca 2009 a odbędzie się ona w stolicy Turcji – Ankarze.


Projekt był gotowy dużo wcześniej, przez cały ten czas opóźniała go jedynie Ankara, próbując połączyć rozmowy w spawie gazociągu z negocjacjami akcesyjnymi. Dodatkowo Turcja która jest w ogromnym stopniu (65%) uzależniona od rosyjskiego gazu chciała uzyskać gwarancje dostaw 15% przesyłanego paliwa dla siebie. Udało się osiągnąć porozumienie względem budowy, natomiast kwestia gwarancji dostaw dla Turcji jest nadal w fazie negocjacji.

Nabucco został zaprojektowany z myślą o tranzycie gazu przede wszystkim z Azerbejdżanu a także potencjalnie z Turkmenistanu, Iraku a w sprzyjających okolicznościach także z Iranu. Wygląda na to że projekt jest skazany na powodzenie, szczególnie ze dostawy zostały już zagwarantowane przez Azerbejdżan. Dodatkowo projekt zyskał wpływowego lobbystę w postaci niemieckiego ministra spraw zagranicznych pana Joschki Fishera, który został zatrudniony przez konsorcjum odpowiedzialne za projekt. Jego powiązania z rządem w Ankarze  a także poparcie dla tureckiej akcesji są bardzo dobrze postrzegane nie tylko nad Bosforem. Jako ciekawostkę należy dodać że Fisher współpracował w koalicji rządzącej z Gerhardem Schroederem. Jak wiadomo były kanclerz Niemiec lobbował za rosyjskim projektem Nord Stream który w założeniu ma służyć do transportu rosyjskiego gazu do Niemiec z pominięciem krajów europy środkowej i wschodniej. 
Nie było by w tym nic nadzwyczajnego gdyby nie fakt, iż robił to w czasie  trwania kanclerskiej kadencji po to by zaraz po jej zakończeniu otrzymać posadę w zarządzie Nord Stream. Kiedy  Schroeder dowiedział się o angażu Fishera powiedział "witam w klubie" i dodał, iż "zawodowe życie" jest również ważne kiedy skończy się karierę polityczną. O ile mi wiadomo ważna jest również etyka zawodowa szczególnie kiedy pełni się tak odpowiedzialną publiczna funkcję. O tym jednak nie wspomniał.

Wracając do Nabucco, należy wziąć pod uwagę pewien fakt, który najprawdopodobniej przyspieszył zgodę Ankary na podpisanie umowy. Otóż w dniu 29.o6.2009 w czasie  wizyty prezydenta Rosji D. Miedwiediewa w Baku została podpisana umowa na dostawy gazu z Azerbejdżanu dla rosyjskiego Gazpromu. Porozumienie opiewa  na 500 milinów metrów sześciennych rocznie, gaz zacznie  napływać  do Rosji już od 1 stycznia przyszłego roku.
Rzeczą znamienna jest fakt, iż Rosja jest gotowa płacić aż 350$ za tysiąc metrów sześciennych azerskiego gazu który następnie będzie sprzedawać po najniższych cenach na własnym rynku gazowym. Kwestią która powinna niepokoić Europę to fakt, iż dokument przewiduje możliwość rozszerzenia dostaw w kolejnych latach.
Zdaniem analityków Moskwa stara się stworzyć wrażenie, iż mimo azerskich gwarancji dostaw dla Nabucco, jest w stanie potencjalnie zagrozić projektowi.  

Reasumując, FR jest gotowa ponosić finansowe straty aby osiągnąć polityczny efekt. Jak wiadomo gra idzie o wysoką stawkę. Rosja mając monopol na dostawy gazu dla Europy będzie w stanie używać go w realizacji celów politycznych. Przykłady podobnych działań mieliśmy „przyjemność” obserwować ostatnio na Ukrainie i w południowej europie. Właśnie dlatego, przyszłość Nabucco, jawi mi się w nie do końca jasnych barwach.

Rossija.